ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਹਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮਹਾਨ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਚਰਨਜੀਤ ਆਹੂਜਾ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਮਾਤਮ ਛਾ ਗਿਆ ਹੈ।
29 ਨਵੰਬਰ 1953 ਨੂੰ ਰੋਹਤਕ ਵਿੱਚ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਝੰਗ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਵਾਸ ਕਰਕੇ ਆਏ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਚਰਨਜੀਤ ਆਹੂਜਾ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਰੁਝਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸਤਾਦ ਜਸਵੰਤ ਜੌਲੀ ਦੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਬਣਕੇ ਅਤੇ ਉਸਤਾਦ ਕੁੰਦਨ ਲਾਲ ਭੂਤ ਤੋਂ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਚਰਨਜੀਤ ਆਹੂਜਾ ਨੇ ਮੈਂਡੋਲੀਅਨ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਹਿਜ਼ ਮਾਸਟਰਜ਼ ਵਾਇਸ ਸਟੂਡੀਓ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਪੰਨਾ ਲਾਲ ਕੱਥਕ, ਪੰਡਿਤ ਸ਼ਿਵ ਰਾਮ, ਵੇਦ ਸੇਠੀ, ਸਤੀਸ਼ ਭਾਟੀਆ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਸਿੰਘ ਨਰੂਲਾ ਵਰਗੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਣ ਕਾਰਨ ਪੰਨਾ ਲਾਲ ਕੱਥਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ “ਟੇਪ ਰਿਕਾਰਡ” ਤੱਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
1977 ਵਿੱਚ ਹਰਚਰਨ ਗਰੇਵਾਲ ਅਤੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਐਚ.ਐਮ.ਵੀ. ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਕਈ ਐਤਿਹਾਸਿਕ ਐਲਬਮ ਬਣਾਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਿੰਦਰ ਛਿੰਦੇ ਦਾ “ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਵਣਜਾਰੇ”, ਕੁਲਦੀਪ ਮਾਣਕ ਦਾ “ਸਾਹਿਬਾਂ ਦਾ ਤਰਲਾ” ਅਤੇ “ਮਾਂ ਹੁੰਦੀ ਏ ਮਾਂ”, ਅਮਰ ਸਿੰਘ ਚਮਕੀਲਾ ਦਾ “ਟਕੂਏ ਤੇ ਟਕੂਆ ਖੜਕੇ”, ਮੁਹੰਮਦ ਸਦੀਕ ਤੇ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਖਾੜਾ ਅਤੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦਾ “ਮਸਤੀ” ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਚਰਨਜੀਤ ਆਹੂਜਾ ਨੇ ਹੰਸ ਰਾਜ ਹੰਸ, ਸਰਦੂਲ ਸਿਕੰਦਰ, ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ, ਕਮਲਜੀਤ ਨੀਰੂ, ਨਿਰਮਲਜੀਤ ਨਿੰਮਾਂ ਅਤੇ ਦੁਰਗਾ ਰੰਗੀਲਾ ਵਰਗੇ ਕਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਰਨਜੀਤ ਆਹੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇਕ ਸਾਜ਼ਿੰਦਾ, ਗਾਇਕ, ਚੋਣਕਾਰ, ਸਾਊਂਡ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਅਤੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਪ੍ਰੋਡਿਊਸਰ ਵੀ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤਕ ਸਮਝ ਅਤੇ ਐਡਿਟਿੰਗ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਉਦਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘਾਟਾ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ। ਚਰਨਜੀਤ ਆਹੂਜਾ ਦੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਧੁਨਾਂ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
